Urodził się 18 listopada 1921 r. w Wiedniu. Po uzyskaniu matury (1939 r.) podjął studia medyczne w Wiedniu i Innsbrucku; podczas ich trwania odbył służbę wojskową. Dyplom lekarza medycyny uzyskał w 1946 r. W trakcie szkolenia specjalizacyjnego w zakresie anestezjologii pracował w Szpitalu Publicznym (AKH) w Linz (1948 r.), następnie w Klinice Chirurgii w Wiedniu (1950 r.), później w Londynie, Glasgow i Edynburgu (1952 r.). Był jednym z założycieli Austriackiego Towarzystwa Anestezjologii, Reanimacji i Intensywnej Terapii (1952 r.). W 1954 r. został mianowany na stanowisko kierownika Instytutu Anestezjologii w Szpitalu Publicznym (AKH) w Linz (pierwszy Instytut Anestezjologii w Austrii). Zawsze zainteresowany pracą naukową, w 1964 r. uzyskał tytuł doktora habilitowanego na Wydziale Medycznym Uniwersytetu w Wiedniu, a w 1971 r.
nominację profesorską.

Poza kształceniem lekarzy specjalistów i wykonywaniem znieczuleń stworzył w szpitalu Laboratorium Fizjologii Oddechu (1955 r.), a w 1974 r. powołał do życia pierwszą służbę lekarzy w karetkach pogotowia ratunkowego w Austrii.

W 1978 r. przy Szpitalu Publicznym w Linz (AKH) utworzył Oddział Instytutu im. Ludwiga Boltzmanna, zajmujący się anestezjologią eksperymentalną i badaniami nad intensywną terapią. Został także jego kierownikiem i tym samym mógł patronować pracy naukowej swoich współpracowników. Niezależnie od anestezjologii, która była głównym obszarem Jego zainteresowań zawodowych, środowisko chirurgów powierzyło Mu organizację Banku Krwi w Szpitalu Publicznym (AKH) w Linz (1950 r.). W ten sposób powstała służba krwiodawstwa Czerwonego Krzyża Górnej Austrii, którą kierował od 1955 r. do 1989 r. uzyskawszy tytuł specjalisty diagnostyki laboratoryjnej w dziedzinie mikrobiologii i serologii (1970 r.).

W latach 1980-1986 prof. Bergman pełnił funkcję dyrektora ds. lecznictwa w Szpitalu Publicznym (AKH) w Linz. Na ten czas przypadły plany rozbudowy i przebudowy szpitala: w 1982 r. rozpoczęto prace a w 1986 r. można było zakończyć pierwszy etap budowy i udostępnić nowe budynki. Dzięki Jego zaangażowaniu możliwe było rozpoczęcie działalności przez Oddział Chirurgii Serca (1978 r.), uruchomienie Pracowni Tomografii Komputerowej (1981 r.), Cyfrowej Angiografii Subtrakcyjnej (1986 r.) jak też stworzenie Oddziału Ortopedii, co poszerzyło obszar działalności szpitala. W 1986 r. przeszedł na emeryturę.

Profesor Bergman był członkiem 22 krajowych i międzynarodowych specjalistycznych towarzystw medycznych, w których dziewięciokrotnie pełnił funkcję Prezesa i czterokrotnie otrzymywał godność Członka Honorowego. Był redaktorem siedmiu znamienitych czasopism. Jest znaczącym współautorem 22 specjalistycznych podręczników i współredaktorem 34 tomów ”Beiträge zur Anästhesiologie, Intensivmedizin und Notfallmedizin”. Owocem Jego naukowej pracy w dziedzinie anestezjologii, intensywnej terapii oraz medycyny ratunkowej jest 319 publikacji, z których 63 dotyczy transfuzjologii.

Uhonorowany wieloma odznaczeniami: Srebrnym Krzyżem Honorowym Republiki Austriackiej, Srebrną Odznaką Honorową Górnej Austrii, Austriackim Krzyżem Honorowym Nauki i Sztuki, Krzyżem Zasługi Pierwszej Klasy Austriackiego Czerwonego Krzyża.

Jego pełne sukcesów życie dobiegło końca. Profesor Bergman był człowiekiem o nadzwyczajnej osobowości. Charakteryzowały go: dyscyplina, zdecydowanie oraz niezwykłe zaangażowaniem w to, co robił. Był doskonałym fachowcem i kierownikiem. W pracy wyróżniał się spokojem i rozwagą, w życiu towarzyskim znany był z wesołego usposobienia.

Życiorys profesora Hansa Bergmana to życiorys wspaniałego naukowca, nauczyciela i człowieka.

Składamy wyrazy współczucia Jego Rodzinie.

Prof. dr hab. Barbara Blauth-Gombotz
Doc. dr hab. Stan Necek
Prof. dr hab. Hans Gombotz