Urodziła się niedługo przed wybuchem II wojny światowej. Jej dzieciństwo przypadło na trudne warunki wojny a młodość na niełatwe lata powojenne, czas niepewności i niedostatków.

Prawdopodobnie okoliczności te rozwinęły w Niej cechę osobowości, którą obdarzona była od urodzenia i która – dzisiaj możemy powiedzieć – stanowiła światło Jej życia: bezinteresowną troskę o dobro innych ludzi. Wyboru zawodu dokonała w ogromnej mierze właśnie wskutek dominacji tej cechy – wzorcowego, idealnego altruizmu.

Po uzyskaniu świadectwa dojrzałości i zdaniu konkursowych egzaminów wstępnych została studentką Wydziału Lekarskiego Akademii Medycznej w Lublinie. W 1963 r. ukończyła studia i uzyskała dyplom lekarza medycyny. Po odbyciu dwuletniego stażu podyplomowego 15 września 1965 r. podjęła pracę w Klinice Chirurgii Dziecięcej w Szpitalu Dziecięcym przy ul. Staszica 11 w Lublinie. Chociaż przystępowała do pracy zamierzając zostać chirurgiem dziecięcym, na prośbę ówczesnego kierownika Kliniki doc. Aleksandra Naumika rozpoczęła specjalizację w anestezjologii i reanimacji, bardzo młodej, mało wtedy jeszcze znanej w Polsce specjalizacji lekarskiej. Była pierwszą w środowisku lekarzy dziecięcych na Lubelszczyźnie, która podjęła tę specjalizację. Zadanie nie było łatwe, wiązało się z odbywaniem szkolenia często poza miejscem zamieszkania. Tym niemniej w przepisanych terminach, ciężko pracując w rutynowym czasie pracy ale również stawiając się do pracy na wezwanie o każdej porze doby, uzyskała kolejno I stopień w 1968 r. oraz w 1972 r. II stopień specjalizacji w anestezjologii i reanimacji i tytuł specjalisty. I wtedy też otrzymała zadanie zorganizowania Oddziału Anestezjologii i Reanimacji w Instytucie Pediatrii Akademii Medycznej w Lublinie.

Dnia 1 lutego 1973 r. została powołana na stanowisko kierownika-ordynatora tej nowotworzonej jednostki organizacyjnej. Od tego momentu odpowiedzialność za znieczulenia do operacji oraz za leczenie dzieci w sytuacji bezpośredniego zagrożenia życia spoczywała na Niej. Był to czas ciężkiej pracy w trudnych warunkach starego szpitala, ale ogromnego entuzjazmu do pracy i rozwoju. Umiała tym entuzjazmem zarazić każdego. Przygotowane zostały i rozpoczęły pracę stanowiska intensywnej terapii pediatrycznej. Przybywało zadań większych ilościowo i jakościowo, powiększał się też zespół lekarski i pielęgniarski do wykonania tych zadań. Dr Zofia Winiarczyk dla każdego była cierpliwym i wyrozumiałym chociaż wymagającym nauczycielem zarówno wtedy, kiedy była zatrudniona jako nauczyciel akademicki (1977-1992), jak i wtedy, kiedy pozostawała pracownikiem szpitala.

Nie lubiła wydawać poleceń; swoją pracą i zachowaniem budowała wzorce postępowania, które pozostawiała do naśladowania. Pracując naukowo oprócz pracy zawodowej obroniła tezy pracy doktorskiej uzyskując stopień naukowy doktora nauk medycznych. Praca doktorska zatytułowana „Wpływ anestezji złożonej na zachowanie się aktywności cholinesterazy osoczowej u dzieci” miała istotne implikacje kliniczne. Była także autorem rozdziału „Intensywna opieka medyczna w pediatrii” w podręczniku Medycyna wieku rozwojowego pod redakcją prof. Ireny Szajner-Milart i prof. Andrzeja Papierkowskiego  - opracowania poczytnego i popularnego wśród studentów Wydziału Pielęgniarstwa  i pracujących pielęgniarek.

Jako członek Towarzystwa Anestezjologów Polskich była współzałożycielem Sekcji Pediatrycznej TAP i jej pierwszym Sekretarzem.

W roku 1998, roku jubileuszu 35-lecia Jej pracy odbyło się w Lublinie Międzynarodowe Sympozjum Sekcji Pediatrycznej PTAiIT. Zgromadziło ono wielu znamienitych uczestników, którzy swoją obecnością i wypowiedziami dali dowody najwyższego uznania dla pracy dr Zofii Winiarczyk. 

W uznaniu zasług dla lokalnej społeczności Prezydent Lublina nadał Jej Godność Honorowego Obywatela miasta Lublina.

Swoją wiedzą i doświadczeniem dzieliła się z innymi lekarzami w czasie posiedzeń Towarzystwa Anestezjologów Polskich a następnie Polskiego Towarzystwa Anestezjologii i Intensywnej Terapii. Wypełniając obowiązki przełożonego i nauczyciela zarazem była kierownikiem specjalizacji wielu lekarzy. Była specjalistą wojewódzkim w obszarze administracyjnym dawnego Województwa Bialskopodlaskiego do uzyskania przez to województwo, pod Jej kierunkiem, samodzielności kadrowej. W uznaniu zasług Zarząd Główny PTAiIT nadał jej Godność Członka Honorowego.

Zawsze promieniała dobrocią. Jej altruizm objawiał się na wielu poziomach, a potrzeby i dobro chorego były dla Niej zawsze nadrzędne.

Taka pozostanie w pamięci wszystkich, którzy Ją znali.